Słowo o. Władysława



„Modlę się do Wszechmogącego, aby dał wszystkim odwagę, jaką miał św. Jakub, by byli świadkami Chrystusa Zmartwychwstałego, i abyście pozostali wierni na drogach świętości i dawali siebie na chwałę Boga i dla dobra braci najbardziej opuszczonych”- Benedykt XVI w Santiago de Compostela.


Pielgrzymując do Domu Ojca

Wyjść ku Bogu
Nasza pielgrzymka wiary zaczęła się około czterech tysięcy lat temu. Początki były niezauważalne dla postronnych obserwatorów. Posunięty w latach człowiek opuścił swoje miasto razem z żoną oraz całym swoim majątkiem i wyruszył w nieznane, wierząc w spełnienie obietnicy Tego, który mu się objawił. Rozpoczął swoją wędrówkę, ponieważ Bóg zaprosił go oraz jego potomstwo do niezwykłej przygody wiary. Wieki później, nad brzegiem Jeziora Galilejskiego, młody rybak o imieniu Jakub zostawił swojego ojca, sieci i stał się uczniem Jezusa. Odczuł na sobie z wielką mocą Jego spojrzenie i posłuszny wezwaniu poszedł drogą wiary. Tamten starzec, Abraham, jest dla nas ojcem wiary, wzorem wyjścia ku spełnieniu obietnic Boga. Młody apostoł jest z kolei świadectwem wolności dzieci Bożych, nauczycielem spotkania z żywym Jezusem. Dzisiaj wiara Abrahama i św. Jakuba Apostoła realizują się w Kościele jako pielgrzymującym ludzie Bożym.

Oddać życie Jezusowi
Św. Jakub był świadkiem wielu cudów jak wskrzeszenie córki Jaira, a ponadto doświadczył chwały Pana w czasie przemienienia na górze Tabor oraz trwogi konania w trakcie modlitwy Jezusa w Ogrójcu. Jakub i jego brat Jan cechowali się porywczym usposobieniem. Mistrz nazwał ich „synami gromu”, ponieważ chcieli razić piorunem pewne miasto w Samarii, które nie przyjęło Jezusa. Radykalna wiara Jakuba zaowocowała oddaniem życia dla Jezusa, co uczynił zresztą jako pierwszy z grona Apostołów. 
Św. Łukasz tak opisuje to wydarzenie: „W tym samym czasie Herod zaczął prześladować niektórych członków Kościoła. Ściął mieczem Jakuba, brata Jana...” (Dz 12,1-2). Jakub poniósł śmierć męczeńską około 44 roku. Euzebiusz z Cezarei, historyk Kościoła z IV wieku, przywołał legendę jakoby św. Jakub przed śmiercią ucałował swojego kata. Oprawca wzruszony tym gestem sam miał wyznać wiarę w Chrystusa i oddać życie razem z Apostołem. W średniowieczu zaś narodziła się legenda, że św. Jakub udał się zaraz po Zesłaniu Ducha Świętego do Hiszpanii. Następnie według tradycji jego relikwie przeniesiono do Santiago de Compostela, gdzie miliony pielgrzymów każdego roku nawiedzają sanktuarium.

Być aktywnym świadkiem miłości Boga
Papież Benedykt, w katechezie poświęconej św. Jakubowi, zwrócił uwagę, że możemy nauczyć się od niego „gotowości do przyjęcia Pańskiego wezwania nawet wtedy, gdy każe nam pozostawić łódź naszej ludzkiej pewności, entuzjazmu w pójściu za Nim drogami, które On wskazuje, z pominięciem wszelkiej naszej złudnej zarozumiałości, gotowości do dawania o Nim świadectwa z odwagą, gdy to konieczne, aż po najwyższą ofiarę życia”. Apostoł jest dla nas wzorem przylgnięcia do Chrystusa. Uczy nas dzisiaj, aby nie przyglądać się światu biernie z założonymi rękami, aby nie traktować chrześcijaństwa jako zabytkowego przedmiotu w muzeum historii, ale by być jak on aktywnym świadkiem miłości Boga. 
Św. Jakub na początku swojej drogi, przez pośrednictwo swojej matki, prosił Jezusa o zaszczytne miejsce w Jego królestwie, czym spowodował u innych uczniów zazdrość i szemranie, ale jednocześnie stał się pierwszym, który wychylił kielich męki oraz wypełnił słowa swojego Mistrza, oddając za Niego życie. 

Rok św. Jakuba
W tym roku obchodzimy w Kościele rok poświęcony św. Jakubowi Apostołowi. Jubileusz taki świętowany jest raz na kilka lat, gdy dzień poświęcony uroczystości św. Jakuba Apostoła – 25 lipca – przypada w niedzielę. Przypuszczam, że każdy z nas doświadcza różnych trosk, jak choroby, samotność, brak przebaczenia, zdrady, brak wiary. Nosimy w sercu intencje, które pragniemy zanieść do grobu św. Jakuba w pielgrzymce wiary, zwłaszcza w tym roku jubileuszowym. Pragnę to uczynić w Waszym imieniu, w duchowej łączności z Wami i odprawić Eucharystię 25 lipca przy grobie św. Jakuba w Santiago de Compostela w intencjach przesłanych do Centrum Pomocników Mariańskich. 

Zaproszenie do Nowenny
Do tego dnia przygotujemy się przez odprawienie Nowenny do św. Jakuba o uproszenie wszelkich łask, które nosimy w naszych sercach – nasza modlitwa rozpocznie się 16 lipca. W czasie nowenny odprawię 9 Mszy świętych, aby razem ze św. Jakubem prosić Boga we wszystkich intencjach, które prześlecie na moje ręce, a szczególnie o łaskę odwagi wiary dla nas, abyśmy stawali się świadkami Chrystusa jak ten Apostoł. Zapraszam, abyście odprawiając tę nowennę, razem ze mną duchowo przenosili się do grobu św. Jakuba i mężnie zmierzali naprzód w naszej pielgrzymce wiary. 

Podziękowanie
Chciałbym Wam serdecznie podziękować za wszystkie ofiary, które przesyłacie na misje prowadzone przez księży marianów. Zapewniam Was, że wszystkie trafiają do najuboższych, którzy dzięki nim mogą wzrastać i utwierdzać się w przekonaniu, że faktycznie Bóg jest miłością, a Wy narzędziami przez które działa. 

Znaczenie wspólnej modlitwy
Drogi Bracie, Droga Siostro! Niech nasza wspólna modlitwa utwierdza nas w pewności, że bycie chrześcijaninem polega na ciągłym wzrastaniu w wierności Zmartwychwstałemu, czuwając, by móc oddać samych siebie z miłości. Niech nasze starania obejmują żal za własne grzechy i czułość wobec innych. W ten sposób staniemy się solą ziemi i będziemy w Chrystusie znakiem i narzędziem wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem.

o. Władysław MIC

Dołącz swoje intencje do nowenny do św. Jakuba - tutaj.



 
Zapisz się do newslettera!